Geconcentreerd kijken

  • Tess Heijstek / Fine Art / Enschede

“Mijn werk bestaat uit kleurenbeelden die ik maak met mijn analoge fotocamera. Deze beelden leg ik vast op lichtgevoelig materiaal, ik laat het filmpje ontwikkelen en druk uiteindelijk de foto analoog af in de kleurendoka. Het uiteindelijke resultaat is een print met een beeld erop, een beeld dat uit de werkelijkheid is getild. Voor mij is dat beeld een verstilling, waarop mijn ideale wereld is vastgelegd. Het is voor mij dan ook een uitvlucht, die analoge wereld.

 

In mijn werk ben ik steeds bezig met waarheid, wat is waarheid en wat is míjn waarheid? Ik zoek naar iets onzichtbaars, iets onzegbaars, waarvan mijn intuïtie vermoedt dat het er is. Er ontstaat een verlangen om dat beeld vast te leggen. Het is mijn zoektocht naar de realiteit. Is er in de wereld waarin wij leven niet heel veel aanwezig wat wij niet direct kunnen waarnemen?

 

In sneltreinvaart verandert tegenwoordig alles om ons heen en veel mensen beseffen zich niet dat ze steeds afhankelijker worden van het telefoontje in hun hand. Social media verbindt ons de hele dag door met alles en iedereen en dat maakt dat we soms vergeten waar we vandaan komen en minder bezig zijn met het leven zelf. Fotografie stelt mij in staat, geconcentreerder naar het leven te kijken.

 

De onderwerpen die ik kies bepaal ik zeer bewust, maar ik ga nooit met een vooropgezet plan op pad. De wereld om mij heen neem ik waar en als ik het beeld dat ik op dat moment waarneem interessant vind, leg ik het vast.”

 

‘Het beslissende moment, is het moment waarop de fotograaf afdrukt, om na ontwikkeling van het filmrolletje te moeten constateren dat alles in zijn beeld op de juiste plaats terecht is gekomen. De elementen waaruit het beeld bestaat verhouden zich dusdanig tot elkaar dat het lijkt of de afgebeelde wereld op dat ene moment de adem inhield, niet meer bewoog, omdat ze voltooid was. In perfect evenwicht of in volmaakte suspense, ontastbaar: een moment dat geen voor- of na geschiedenis nodig heeft, omdat alles erin aanwezig was. Op dat moment was de fotograaf het centrum van een wereld, het punt waarop die wereld rustte, waar omheen ze haar balans vond.’                  

 

Uit: Het fotografisch genoegen – Arjen Mulder