Ontmoeten en afscheid nemen

  • Kirsten Robben / Docent Theater / Honours Programme / Arnhem

De oude, werkloze Lekbrug bij Vianen inspireerde Kirsten Robben. Als Docent Theater studeerde ze af met de voorstelling WEG: over ontmoeten en afscheid nemen en de verbinding tussen hoofd en buik.

 

Interview: Francien van Zetten

 

Wow, als dit met theater kan, dan is dit wat ik wil doen, dacht Kirsten Robben in de vijfde klas van het gymnasium in Nieuwegein. Met de tien andere scholieren die ook drama in hun vakkenpakket hadden, had ze intensief gewerkt aan een voorstelling over pesten voor de nieuwe lichting brugklassers. “Die voorstelling kwam echt aan bij de bruggers. Dat was heel bijzonder.”

 

De oude Lekbrug bij Vianen gebouwd in 1936 en na verwoesting in de Tweede Wereldoorlog herbouwd in 1948 stond er de afgelopen tien jaar werkloos bij, wachtend op de slopershamer. Kirsten Robben (21) groeide op in Vianen, ze studeert nu af aan de opleiding Docent Theater in Arnhem. Door weer en wind fietste ze over de Lekbrug. Terugkomend van vakantie wist ze ‘ik ben bijna thuis’ als ze de brug zag. Met vriendjes stak ze waxinelichtjes aan in de bunker bij de brug ‘dat gaf een magisch gevoel’.
Wachtend in de bushalte bij de brug ontstond het idee voor een theatervoorstelling op de brug. “Er was een mooie zonsondergang, ik weet niet of dat hielp, maar ik zag ineens de tragiek van de brug. Ik dacht: daar op de brug een voorstelling maken, dat zou vet zijn.”

 

De Lekbrug stond jarenlang nummer één in de file-toptien. Auto’s stonden stil op de brug, of raasden er overheen. Mensen uit Vianen hebben allemaal hun eigen herinneringen aan de brug, dacht Kirsten Robben. Een voorstelling bestaande uit een route over de brug langs verschillende taferelen, kwam als eerst in haar op. “Pas toen ik een paar keer illegaal over de brug liep, kwam ik op een heel ander idee. De leegte, de eenzaamheid sprak me enorm aan. Ik zag allerlei details. Een verroest elektriciteitskastje leek een foto van een schilderij met strand, zee en lucht.”
“Ineens wist ik: ik wil niet vertellen wat er is gebeurd op de brug. Dat weten mensen al. De ervaring alleen op de brug te lopen, die verwondering over kleine dingen. Hoe mooi zou het zijn als ik dat zou kunnen geven aan mensen die komen kijken?”

 

De brug verbindt twee oevers met elkaar. De weg over de brug maakt ontmoetingen tussen mensen mogelijk. En dan een afgedankte brug. “Het gaat ook over leven en dood, thematisch heel mooi”, betoogt Kirsten Robben. Haar lichtgroene ogen glimmen, ze praat met haar handen. Ervaringstheater, daar gaat haar hart naar uit. Een sterk concept bedenken met ruimte voor het intuïtieve. “Het spannende idee van een ontmoeting op de lege brug. Je weet niet wie er op je af komt lopen en wat dat met je doet.”

 

Dat intuïtieve is iets dat ze tijdens de opleiding heeft leren ontdekken. “De eerste twee jaar zat ik te veel in mijn hoofd en te weinig in mijn buik. Wat ik maakte, kwam niet over.” Ze deed onderzoek naar de kracht van ervaringstheater in het mediatijdperk. “Alles gaat supersnel, we leven in een tv- en internetwerkelijkheid. Hyperrealiteit, noemt de Franse socioloog Jean Baudrillard het. De kracht van theater is het heroveren van het moment, het hier en nu door het lijfelijke contact. Dat kun je uitbuiten.”

 

Voor vier dansers en vier toeschouwers maakte Kirsten Robben in 2014 een indringende voorstelling LIJF, die draaide om de fysieke aanwezigheid van de ander en het contact met een onbekende. Als stage gaf ze vorig jaar les aan tien vmbo-leerlingen in Rotterdam. “Ze hadden helemaal geen zin in theater en probeerden elkaar steeds onderuit te halen. Via spelletjes lukte het over hun eigen leven te hebben en durfden ze zich in de derde les kwetsbaar op te stellen.”
Voor de voorstelling WEG kreeg Kirsten Robben van Rijkswaterstaat Utrecht toestemming de brug te gebruiken, de gemeente Vianen steunt het project financieel. “Het is veel werk, maar met dit project lukt heel veel.”

 

Portret: Duncan de Fey